| Wanda napisał: |
Złość, nieufność pycha
niewiara oszczerstwo, pogarda
Prawda- gdzie jest prawda?
Przyjaciel kim jest?
Zaufać komu? Tak trudno!
Świętość? Czym jest?
Zakłamaniem, wiarą w swoje "JA"
Takim chcesz być?!
Swoje JA ukryć, walczyć
Ja małe, Ja wielkie
Ale zawsze to Ja
Dialog - JA, najlepiej wiem
i znów to JA
nie wiem nic też JA
JA - milczy, JA mówi
Pokorne JA, ukryte
Spokojne to nasze JA
JA tańczę, JA śpiewam
i wciąż to JA.......
modlę się JA..klęczę JA..
siedzę JA, wciąż to JA
Co zrobić z tym JA?
walczyć .....z tym JA!
Dodane po 46 minutach:
Krzyż
Stoi przy drodze stary - smutny
Ozdobiony odnowiony - umajony
Połamany - zapomniany, szary
Wrośnięty w polską ziemię - nasz
W przydrożnej kapliczce - kochany
Na szczycie Tatr na Giewoncie
Nad brzegiem morza - Westerplatte
W każdym polskim domu
Czczony kochany - zapomniany
Odłożony na bok - zakurzony
To znów zawieszony - ukochany
Ozdobiony kwiatami, gałązką
Szanowany - ośmieszany
Polski na górze, górce
Stoi Krzyż - chciany, niechciany
W polski krajobraz, wmalowany
Zostanie zawsze - nasz Krzyż
Polski. |
Polskie realia
Co za czasy, drogi Panie
Mówi, sąsiad sąsiadowi,
Szukam pracy, wezmę każdą,
Jest wiadomość, i jest praca,
Ale za nią skromna płaca,
Jak z tak małej pensji rodzinę utrzymać.
Czym zapłacić za mieszkanie,
Czym opłacić wodę, prąd i gaz
Za co kupić książki dzieciom,
Przydałyby się jakieś buty, coś z ubrania,
Ale za co, gdy pieniędzy mało,
Jaki wybór, gdy pracy jest niewiele.
Co się z tą Polską stało,
Polską w której bogacz staje się krezusem,
a biedak nędzarzem.
Boże, Ty widzisz i nie grzmisz
Na taką sprawiedliwość
Panie, Ty widzisz co się dzieje
z krzyżami, symbolem naszej wiary.
Lud przechodzi koło nich obojętnie,
nie pozdrawiając nawet Ciebie.
Za to krzyże kłaniają się ludziom
Pochylając się coraz bliżej ziemi,
Bo niedługo o nich zapomnimy.
Co się dzieje z Naszą Polską
co potęgą wiary była, czyżby
w naród zwątpienie wstąpiło?
Panie pomóż, niech się opamiętają,
Niech nie gonią za mamoną.
Panie pomóż...
