Waldemar Marszałek (ur. 13 kwietnia 1942 w Warszawie) - polski zawodnik sportów motorowodnych.

Od 1959 roku zawodnik klubu sportowego Polonia Warszawa, a od 2005 r. prezes tego klubu. Sześciokrotny mistrz świata, czterokrotny mistrz Europy w zawodach motorowodnych. W czasie swojej zawodniczej kariery wielokrotnie ulegał ciężkim wypadkom w tym przeżył śmierć kliniczną po bardzo groźnym wypadku podczas zawodów pod Berlinem na jeziorze Wannsee (1982). Uhonorowany Wiktorem za 1993 rok.
W wyborach z 1998 roku został wybrany radnym do rady miasta stołecznego Warszawy z listy SLD. W wyborach samorządowych w listopadzie 2006 został ponownie wybrany na radnego rady miasta Warszawy z listy Lewicy i Demokratów.
Mistrzostwa Świata zdobyte przez Waldemara Marszałka:
Miejscowość: Rok: Klasa:
Poznań 1979 O-250
Karlskrona 1980 O-250
Lauffen 1981 O-250
Boretto 1983 O-350
Auronzo 1989 O-250
Chodzież 1993 O-350
Mistrzostwa Europy zdobyte przez Waldemara Marszałka: Miejscowość: Rok: Klasa:
Linz 1981 O-350
Stewarby 1990 O-250
Mediolan 1993 O-250
Baia 1996 O-350
Waldemar Marszałek zajmował także 17-krotnie 2 i 3 miejsca na Mistrzostwach Europy i Świata. W 1980 i 1981 zdobył Puchar Europy. W 1989 Wielką Nagrodę Europy. W 1990 Puchar Świata. Zdobywał także kilkakrotnie Grand Prix Niemiec i Wielkiej Brytanii. 33-krotny mistrz Polski.
Pływał na niemieckich silnikach KOENIG. Nie odmawiał usług mechanicznych swoim rywalom, za co został uhonorowany Złotym Medalem UIM oraz nagrodami Trofeo Speluzzi i Trofeo Mazzoli.
Ojciec Bartłomieja i zmarłego już Bernarda, obu motorowodniaków.

Źródło:

http://pl.wikipedia.org/wiki/Waldemar_Marsza%C5%82ek


Opisy i zdjęcia sportowców pochodzą z Zasobów Polskiego Portalu Olimpiskiego PKOL i z Wolnej Encyklopedii Wikipedia.

Zdjęcia z Aleji Gwiazd. Autor tematu.

MARUSARZ STANISŁAW (1913-1993)



ps. "Dziadek", "Stani", polski "król nart", najlepszy i najwszechstronniejszy narciarz okresu międzywojennego, kurier tatrzański, czterokrotny olimpijczyk (1932, 1936, 1948, 1952).

Urodzony 18 czerwca 1913 w Zakopanem w wielodzietnej rodzinie góralskiej (starszy brat Jan i siostry: Zofia, Bronisława, Helena i Maria), syn Jana (gajowego) i Heleny z Tatarów, po raz pierwszy wziął udział w dziecięcych zawodach (zjazd spod Regli na Lipki) jako 10-letni chłopiec (miał numer startowy 28 i za zwycięstwo otrzymał od organizatorów - zakopiańskiego Sokoła - "renkawice"). Pierwszy skok oddał w Dolinie Jaworzynki, w tajemnicy, bez widzów, cztery lata później, a pierwszy raz na Krokwi skakał 6 lutego 1927, kiedy szturmem wdarł się do czołówki zakopiańskich skoczków juniorów (zajął 3 m.). Jako 16-letni młodzieniec (1929) wstąpił do SNPTT i po raz pierwszy wystartował za granicą (Stary Smokowiec). Sezon 1929/1930 kończył udziałem w konkursie skoków we Lwowie, gdzie uzyskał 44 metry i zajął 1 miejsce. Był to zwiastun niecodziennej sportowej kariery. Przełom nastąpił w 1931. Zdobył pierwsze tytuły mistrza Polski! Był zawodnikiem bardzo wszechstronnym. Nie tylko utalentowanym. Także pracowitym. "Parł do przodu". Świetnie biegał głównie w sztafetach SNPTT wraz z bratem i kuzynem Andrzejem), ale umiejętności te coraz częściej łączył ze swoją największą namiętnością - skokami. "Mieszanka" ta (kombinacja klasyczna) zaprowadziła go najpierw do czołówki światowej (prasa skandynawska pisała, że jest "najlepszym kombinatorem na świecie po zawodnikach norweskich"). Dopiero nieco później zaatakował bezkonkurencyjnych Skandynawów w skokach.17 marca 1935 w Planicy w oficjalnym konkursie pobił rekord świata uzyskując w długości skoku 87,5 m (rekord ten zaraz potem w Planicy poprawił i wynik 97 m. utrzymywał się jako rekord Polski przez następne 20 lat do 1955), a 27 lutego 1938 w Lahti podczas mistrzostw świata FIS skakał najlepiej i najdalej ze wszystkich (66 i 67 m., nota 226.2 pkt.), ale sędziowie orzekli, że najmłodszy z braci Ruudów - Asbjörn (63,5 i 64 m., nota 226.4 pkt.) "otrzyma" mistrzowski tytuł.
Więcej na temat:
Źródło:

http://www.olimpijski.pl/294_2178.html

Zdjęcie Marusarza. Link poniżej.

http://www.watra.pl/narty/krokiew/krokiewfoto/zmiany/59.jpg

Opisy i zdjęcia sportowców pochodzą z Zasobów Polskiego Portalu Olimpiskiego PKOL i z Wolnej Encyklopedii Wikipedia.

Zdjęcia z Aleji Gwiazd. Autor tematu.

W 2002 roku Aleję Gwiazd Sportu powiększono o następnych wybitnych sportowców Polski, chociaż do Pana Dariusza Michalczewskiego to miałbym zastrzeżenia, czy on jest tak zasłużonym sportowcem dla Polski. Jest jak jest i nic tego nie zmieni.



2002r.: Aleksy Antkiewicz (boks), Leszek Drogosz (boks), Kazimierz Paździor (boks), Hubert Jerzy Wagner (trener siatkówki), Ryszard Szurkowski (kolarstwo), Dariusz Michalczewski "Tiger" (boks).
Źródło wiadomości o Aleji Gwiazd Sportu:

Gwiazdy sportu.

Zdjęcia z Aleji Gwiazd. Autor tematu.

Więcej o Gwiazdach Sportu można przeczytać w tym temacie powyżej.

MAUER - RÓŻAŃSKA RENATA MAŁGORZATA



menedżer, strzelecka arcymistrzyni rodem z Nasielska, specjalistka w strzelaniu z karabinku pneumatycznego i karabinu kulowego z trzech postaw, dwukrotna mistrzyni olimpijska z Atlanty (1996) i Sydney (2000).

Urodzona 23 kwietnia 1969 w Nasielsku w wielodzietnej rodzinie (cztery siostry i trzech braci) Stanisława i Bogumiły Baranowskiej, absolwentka Liceum Zawodowego Nr 27 w Warszawie (o profilu renowacji zabytków, 1988) i Wydziału Gospodarki Narodowej Akademii Ekonomicznej we Wrocławiu (1997), gdzie otrzymała tytuł magistra (2001). Zawodniczka (155 cm, 50 kg) Związkowego Klubu Strzeleckiego w Warszawie (1984-1989) i WKS Śląsk Wrocław (od 1989), podopieczna trenerów: Zdzisława Stachury (nauczyciel przysposobienia obronnego), Piotra Kosmatko i Andrzeja Kijowskiego (klub i kadra). Godna kontynuatorka pięknych tradycji olimpijskich polskich dziewcząt (Konopacka, Walasiewiczówna, Wajsówna, Szewińska, Kłobukowska, Duńska, Gruchała, Jędrzejczak, Wróbel, Skolimowska). Wśród licznego rodzeństwa była najmniejsza i nazywano ją Kubusiem. Gdy nieco podrosła, w szkole, zaczęła szukać miejsca w sportowym współzawodnictwie, ale o wygrywaniu nie było mowy. Zawsze zostawała w tyle, gdy przyszło biegać czy rzucać. Jedynie w ping-pongu próbowała nieraz "załapać się" wśród najlepszych. I dopiero w szkole średniej w Warszawie podczas masowych "rutynowych strzelań" sztubaków okazała się... bezkonkurencyjna. Otrzymała w ten sposób sygnał o możliwości osiągnięcia sukcesu.
Więcej na temat:
Źródło:
http://www.olimpijski.pl/294_13175.html

Opisy i zdjęcia sportowców pochodzą z Zasobów Polskiego Portalu Olimpiskiego PKOL i z Wolnej Encyklopedii Wikipedia.

Zdjęcia z Aleji Gwiazd. Autor tematu.

Zdjęcie Pani Mauer-Różańskiej link poniżej:
onet.plWIEM

Dariusz Michalczewski



Pseudonim Tiger-mistrz (ur. 5 maja 1968 w Gdańsku) - polski bokser, mistrz świata zawodowców federacji WBO, WBA, IBF w kat. półciężkiej oraz WBO w kat. juniorciężkiej; mistrz Europy amatorów w kat. półciężkiej
Kariera amatorska

Boksem zajął się w wieku 12 lat. Karierę sportową rozpoczął w swoim rodzinnym mieście, gdzie na treningi do sali bokserskiej zaprowadził go jego wuj. Najpierw reprezentował barwy Stoczniowca Gdańsk, a później Czarnych Słupsk.
W roku 1985 został mistrzem Polski juniorów w wadze półśredniej, a rok później wywalczył złoty medal młodzieżowych mistrzostw Polski w wadze lekkośredniej.
W roku 1987 wywalczył tytuł mistrza Polski w gronie seniorów w wadze lekkośredniej.
24 kwietnia 1988 roku nie powrócił z wyjazdu ekipy bokserskiej do RFN i tam rozpoczął karierę zawodową, za co został dożywotnio zdyskwalifikowany przez Polski Związek Bokserski. W lipcu tego roku otrzymał obywatelstwo niemieckie i kontynuował karierę amatorską. Po pewnym czasie zaczął boksować w Bayerze Leverkusen.
Zdobył najpierw mistrzostwo Niemiec, a potem w 1991 roku w Göteborgu został mistrzem Europy w wadze półciężkiej (81 kg).
Osiągnięcia amatorskie:
150 walk, 139 zwycięstw, z tego 89 przez KO
1991 Mistrz Europy w wadze półciężkiej

Kariera zawodowa

W sierpniu 1991 roku zdecydował się przejść na zawodowstwo i podpisał kontrakt z Universum Box-Promotion w Hamburgu. Na zawodowym ringu zadebiutował 16 września 1991 roku w Hamburgu wygrywając z rozpoczynającym karierę Frederico Porterem (miał wtedy bilans 0-3-1) w 2. rundzie przez TKO.
22 maja 1993 roku wywalczył tytuł interkontynentalnego mistrza IBF w kat. półciężkiej po zwycięstwie przez TKO w 8. rundzie nad Noele Magee.
10 września 1994 roku zdobył mistrzostwo świata WBO w kat. półciężkiej wygrywając w Hamburgu na punkty z Leonzerem Barberem.
17 grudnia 1994 roku zdobył mistrzostwo świata WBO w kat. juniorciężkiej wygrywając w Hamburgu przez KO w 10. rundzie z Nestorem Giovannini.
13 czerwca 1997 roku w Oberhausen pokonał Virgila Hilla i zdobył dodatkowo mistrzowskie pasy organizacji WBA i IBF w kat. półciężkiej.
14 września 2002 roku Michalczewski po raz pierwszy na zawodowym ringu stoczył pojedynek w polskich barwach, a przed spotkaniem odegrano polski hymn. Tego dnia obronił w Brunszwiku po raz 22 tytuł bokserskiego mistrza świata w wadze półciężkiej organizacji WBO, pokonując przez TKO w 10. rundzie Amerykanina Richarda Halla.
W 2002 roku federacja WBO ogłosiła Michalczewskiego "championem wszech czasów", a jego walkę z Amerykaninem Richardem Hallem za najlepszy pojedynek roku 2002.
18 października 2003 roku doznał pierwszej porażki na zawodowych ringach przegrywając niejednogłośnie w Hamburgu na punkty z Meksykaninem Julio Cesarem Gonzalezem i tracąc pas WBO w kat. półciężkiej po dziewięciu latach zwycięstw w mistrzowskich pojedynkach.
26 lutego 2005 roku przegrał walkę o mistrzostwo świata organizacji WBA w wadze półciężkiej z Francuzem Fabrice Tiozzo. Zakończył pojedynek w 6. rundzie poprzez techniczny nokaut.
1 czerwca 2005 Dariusz Michalczewski ogłosił zakończenie kariery bokserskiej.
Trenerem Michalczewskiego był Fritz Sdunek, a menedżerem Klaus-Peter Kohl.
Osiągnięcia w boksie zawodowym:
międzynarodowy mistrz Niemiec w wadze półciężkiej - 13 maja 1992 pokonał Alego Saidi przez techniczny nokaut w 10 rundzie.
mistrz interkontynentalny IBF - 22 maja 1993 pokonał Noela Magee przez techniczny nokaut w 8 rundzie
mistrz świata WBO w wadze półciężkiej - 10 września 1994 pokonał Leeonzera Barbera jednogłośnie na punkty
mistrz świata WBO w wadze juniorciężkiej - 17 grudnia 1994 pokonał Nestora Giovanniniego przez techniczny nokaut w 10 rundzie
mistrz świata WBA/IBF w wadze półciężkiej - 13 czerwca 1997 pokonał Virgila Hilla jednogłośnie na punkty
Jako pierwszy bokser w historii unifikował pasy mistrzowskie organizacji WBA, IBF i WBO.
48 walk wygranych - 2 walki przegrane - 0 walk remisowych
Źródło opis:
Wikipedia Michalczewski

Źródło zdjęcie:

Michalczewski zdjęcie

Opisy i zdjęcia sportowców pochodzą z Zasobów Polskiego Portalu Olimpiskiego PKOL i z Wolnej Encyklopedii Wikipedia.

Zdjęcia z Aleji Gwiazd. Autor tematu.

Jan Mulak



Ur. 28 marca 1914 w Warszawie - zm. 31 stycznia 2005 w Warszawie) - społecznik, polityk, dziennikarz, sportowiec, teoretyk sportu, trener kadry państwowej. Twórca polskiego Wunderteamu lekkoatletycznego lat pięćdziesiątych i sześćdziesiątych XX wieku.
Jan Mulak był uczniem V Gimnazjum Miejskiego w Warszawie, znanego z tradycji lewicowych. W młodości należał do czołówki polskich średniodystansowców, uprawiał też pływanie. Trenował w Robotniczym Klubie Sportowym "Skra" (później był tam instruktorem sportu). Jako szesnastoletni uczeń organizował robotnicze kluby sportowe, gdzie mimo młodego wieku pełnił funkcje kierownicze. Związany był z PPS, działał też w "Akcji Socjalistycznej". Założył na Żoliborzu klub RKS Siła, z sekcjami lekkoatletyki i gier zespołowych.
Podczas II wojny światowej był jednym z przywódców lewicowego podziemia: był kierownikiem Wydziału Wojskowego grupy konspiracyjnej "Barykada Wolności", później zastępcą komendanta formacji bojowo-milicyjnych Polskich Socjalistów, kierownikiem Wydziału Wojskowego RPPS oraz sekretarzem KC RPPS. Brał udział w powstaniu warszawskim (członek Sztabu Powstańczego na terenie Mokotowa).
Po wojnie był szefem Wydziału Prasy i Propagandy CKW PPS. Odsunięty został z życia politycznego jako "wróg ludu i Związku Radzieckiego", jeszcze przed zjednoczeniem partii PPS z PPR w 1948 roku.

Więcej na temat:
Źródło:
http://pl.wikipedia.org/wiki/Jan_Mulak

Opisy i zdjęcia sportowców trenerów pochodzą z Zasobów Polskiego Portalu Olimpiskiego PKOL i z Wolnej Encyklopedii Wikipedia.

Zdjęcia z Aleji Gwiazd. Autor tematu.

Andrzej Niemczyk



Ryszard Andrzej Niemczyk (ur. 16 stycznia 1944 w Łodzi), polski siatkarz i trener.
Absolwent Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie. Jako siatkarz (190cm) grał na pozycji rozgrywającego. Karierę zawodniczą rozpoczął w drużynie Społem Łódź. Następnie występował w Anilanie Łódź i Stali Mielec. Reprezentant Polski juniorów i seniorów. Karierę zakończył w połowie lat sześćdziesiątych.
Pracę trenerską rozpoczął jeszcze w trakcie kariery zawodniczej od stanowiska opiekuna drużyny juniorów Stali Mielec. Następnie zdecydował się na pracę z drużynami kobiecymi. Stworzył od podstaw drużynę siatkarek ChKS Łódź, z którą awansował do I ligi i w 1976 zdobył Mistrzostwo Polski.
W latach 1975-1977 prowadził drużynę narodową kobiet. Podał się do dymisji po Mistrzostwach Europy w Finlandii, gdzie reprezentacja Polski zajęła 4. miejsce. Następnie wyjechał do Niemiec, gdzie przez 10 lat prowadził tamtejszą reprezentację oraz drużyny ligowe, m.in. Bayer Lohhof, z którym siedmiokrotnie zdobył Mistrzostwo Niemiec. Pracował w Turcji, gdzie prowadził drużyny Eczacibasi Stambuł i Vakifbank Ankara.
Po rezygnacji Zbigniewa Krzyżanowskiego w kwietniu 2003 objął ponownie funkcję szkoleniowca reprezentacji Polski, z którą awansował do Mistrzostw Europy w Turcji, gdzie drużyna narodowa zdobyła złoty medal. Prowadzona przez niego reprezentacja powtórzyła ten sukces w odbywających się w 2005 Mistrzostwach Europy w Chorwacji. Sukcesy w rozgrywkach kontynentalnych nie szły jednak w parze z osiągnięciami w innych turniejach międzynarodowych. 1 września 2006, po słabych występach w Grand Prix Andrzej Niemczyk podał się do dymisji. Kilka dni wcześniej usunął z kadry jedną z jej najlepszych zawodniczek Małgorzatę Glinkę.

Więcej na temat:
Źródło:
http://pl.wikipedia.org/wiki/Andrzej_Niemczyk

Opisy i zdjęcia sportowców, trenerów pochodzą z Zasobów Polskiego Portalu Olimpiskiego PKOL i z Wolnej Encyklopedii Wikipedia.

Zdjęcia z Aleji Gwiazd. Autor tematu.
Zdjęcie Pana Niemczyka, źródło:
Andrzej Niemczyk

Tadeusz Pagiński (Sietom AZS-AWFiS Gdańsk), Ur. 12.06.1947 w Gdańsku



Fechmistrz Tadeusz Pagiński rozpoczął swoją szermierczą karierę w 1963 r. jako zawodnik AZS Gdańsk i temu klubowi jest wierny do dziś. Od 1970 jest trenerem. Ukończył studia w Wyższej Szkole Wychowania Fizycznego w Gdańsku (1974). Pan Tadeusz przeszedł przez wszystkie etapy trenerskiego wtajemniczenia. Był instruktorem, trenerem, a w 1997 r. Polski Związek Szermierczy nadał mu tytuł fechmistrza. Jest trenerem kadry olimpijskiej we florecie kobiet nieprzerwanie od 1989r.
Wychowawca Sylwii Gruchały, Magdaleny Mroczkiewicz, Barbary Szewczyk-Wolnickiej, Anny Wojtczak-Sobczak, Katarzyny Felusiak-Zakrzewskiej, Agnieszki Szuchnickiej-Wąsowicz, Izabeli Knop.
Podopieczne T. Pagińskiego zdobyły 46 medali IO, MŚ i ME oraz ponad 500 medali MP w różnych kategoriach wiekowych, w tym 19-krotnie tytuł drużynowych mistrzyń Polski.

Fechmistrz jest także Hetmanem Wielkim Kapituły Rycerstwa Polskiego oraz Wielkim Fechmistrzem Gdańskiej Szkoły Fechtunku Bractwa św. Jerzego, wskrzeszonej z Jego inicjatywy.

Największe sukcesy jako trenera:

IO Ateny 2004 brąz ind. (S. Gruchała)
IO Sydney 2000 srebro druż.

MŚ Hawana 2003 złoto druż.
MŚ Hawana 2003 srebro ind. (S. Gruchała)
MŚ Lizbona 2002 srebro druż.
MŚ Seul 1999 srebro druż.
MŚ Nowy Jork 2004 brąz druż.
MŚ La Chaux de Fonds 1998 brąz druż.

Klasyfikacja generalna Druż. PŚ 2003/04 1 miejsce
Klasyfikacja generalna Druż. PŚ 2004/05 2 miejsce
Klasyfikacja generalna Druż. PŚ 2005/06 3 miejsce

ME Zalaegerszeg 2005 złoto ind. (S. Gruchała)
ME Moskwa 2002 złoto ind. (S. Gruchała)
ME Bourges 2003 złoto druż.
ME Moskwa 2002 złoto druż.
ME Izmir 2006 brąz druż.
ME Madera 2000 brąz druż.

Wyróżnienia:

- Nagroda PKOL 2005 za całokształt pracy z kobietami
- Trener Roku 2004 w Gdańsku
- Trener Roku 2000, 2002, 2003 na Pomorzu
- tytuł :Drużyny Roku 2000” przyznany Reprezentacji Polski we florecie kobiet w Plebiscycie Przeglądu Sportowego
- „sportowa osobowość Roku 2000 Radia Gdańsk”

Odznaczenia:
- Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski
- Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
Źródło:
http://www.szermierka.pl/index.php?id=434

Opisy i zdjęcia sportowców, trenerów pochodzą z Zasobów Polskiego Portalu Olimpiskiego PKOL i z Wolnej Encyklopedii Wikipedia.

Zdjęcia z Aleji Gwiazd. Autor tematu.

PALIŃSKI IRENEUSZ (1932-2006)



rzemieślnik (stolarstwo artystyczne), trener, samotnik z Ciechanowa, wielokrotny rekordzista Polski i świata w podnoszeniu ciężarów, pierwszy polski złoty medalista olimpijski w tej dyscyplinie sportu z Rzymu (1960) i brązowy z Tokio (1964).

Urodzony 13 maja 1932 w m. Nużewo koło Ciechanowa w wielodzietnej rodzinie chłopskiej Konstantego i Franciszki z domu Derulska (najstarszy z siedmiu braci), absolwent Technikum Budowlanego w Ciechanowie, sztangista (181 cm, 92 kg) Gwardii Wrocław, Startu Łódź i LZS Mazowsze (później Mazovia Ciechanów), którego kariera sportowa zamyka się w latach 1952-1967. Miał tyle obowiązków w rodzinnym domu (14 hektarowe gospodarstwo rodziców i liczne młodsze rodzeństwo), że o sporcie nie mógł nawet marzyć. I gdyby nie służba wojskowa (Wrocław), spotkanie z trenerem Bronisławem Stępniem oraz spartakiady pułkowe i dywizyjne, nie mielibyśmy atlety, którego nazwano potem samotnikiem z Ciechanowa. Niezwykłą krzepę i wrodzone zdolności do podrzutu (Baszanowski nazwał nawet tę umiejętność "cudownym darem") otrzymał od natury i stąd może zawsze wierzył przede wszystkim w siebie i we własne siły. Twardy, prostolinijny, zadziorny. Ogólnie mówiono o nim "trudny charakter". Zawodnikiem był jednak pilnym, zdyscyplinowanym i bojowym. Przede wszystkim jednak pracowitym i sumiennym. Gdy zaczynał w wojsku przygodę ze sztangą (a miał już 22 lata) uzyskał w trójboju 227,5 kg, zaledwie kilka lat później wynik ten poprawił o ponad 200 kg, awansując na przełomie lat pięćdziesiątych i sześćdziesiątych do ścisłej czołówki światowej.
Błyskawiczna kariera.

Więcej na temat:
Źródło:

http://www.olimpijski.pl/294_582.html

Opisy i zdjęcia sportowców, trenerów pochodzą z Zasobów Polskiego Portalu Olimpiskiego PKOL i z Wolnej Encyklopedii Wikipedia.

Zdjęcia z Aleji Gwiazd. Autor tematu.

PAŹDZIOR KAZIMIERZ SYLWESTER (1935)


Kazimierz Pażdzior na zdjęciu z lewej strony

Przydomek "filozof ringu", ekonomista, drugi po Zygmuncie Chychle - polski złoty medalista olimpijski w boksie (Rzym, 1960).
Urodzony 4 marca 1935 w robotniczej dzielnicy Radomia (Borki), w wielodzietnej (siedmioro) rodzinie Józefa (zginął w obozie koncentracyjnym w Buchenwaldzie podczas II wojny światowej) i Anieli, na której barkach spoczęło wychowanie tak licznej rodziny. Szybko musiał wspomagać jej budżet. Jako 15-letni absolwent szkoły podstawowej poszedł do pracy w Zakładach Metalowych im. gen. Waltera. W przyzakładowym klubie Broń (1951-1955) zapoznał się z boksem (pierwszy trener Henryk Kozioł). Przez wiele lat łączył potem (z dużym powodzeniem) pracę, naukę (absolwent wieczorowego Technikum Ekonomicznego, zaocznych studiów w warszawskiej SGPiS, gdzie w 1969 otrzymał tytuł magistra ekonomii oraz dwuletniego Studium Trenerskiego przy wrocławskiej AWF (1972) z boksowaniem w barwach: OWKS Lublin (1956), CWKS Legii Warszawa (1956-1957) i Broni Radom (1958-1961). Był bokserem świetnym i wyjątkowym (171 cm, 59 kg), który przeszedł do historii polskiego pięściarstwa jako "filozof ringu". Paździor - napisał o nim znawca tematu L. Olszewski - wytworzył swoisty styl walki, oparty na własnych możliwościach i umiejętnościach, a także cechach charakteru. Nie bił się w ringu, nie dopuszczał do wymiany, bo nie była mu potrzebna. Jego boks był właśnie jakby filozoficzny, wydumany, wyrafinowany. Najpierw ważne było własne bezpieczeństwo, potem dopiero przeciwnik z jego rozlicznymi walorami. Początek kariery pięściarza z Radomia nie był zbyt efektowny.

Więce na temat:
Źródło:
http://www.olimpijski.pl/294_411.html

Opisy i zdjęcia sportowców, trenerów pochodzą z Zasobów Polskiego Portalu Olimpiskiego PKOL i z Wolnej Encyklopedii Wikipedia.

Zdjęcia z Aleji Gwiazd. Autor tematu.

PIETRZYKOWSKI ZBIGNIEW



ps. "Piskorz", technolog, trener, pięściarz - rekordzista, niezawodny w ekipie Feliksa Stamma, 11-krotny mistrz Polski, 4-krotny mistrz Europy, posiadacz trzech olimpijskich medali.

Urodzony 4 października 1934 w m. Bestwinka koło Bielska-Białej w nauczycielskiej rodzinie Eugeniusza i Jadwigi (z domu także Pietrzykowskiej), absolwent Technikum Przemysłu Spożywczego (1953), leworęczny pięściarz (181 cm, 81 kg) BBTS Bielsko (1951-1954), w czasie służby wojskowej Legii Warszawa (1955-1956) i ponownie BBTS (1957-1968). Chciał pójść w ślady swego starszego brata Wiktora z którym chodził do sali bokserskiej, podglądał go i starał się naśladować. Pierwsze kroki stawiał pod kierunkiem Ernesta Rademachera. W  krajowej rywalizacji trafił u progu kariery na dwóch świetnych rywali (Jerzy Krawczyk i Leszek Leiss z którym nawet dwukrotnie przegrał), ale Feliks Stamm (który dał mu przydomek "Piskorz") obdarzył go wielkim zaufaniem wystawiając 19-letniego chłopca do narodowej drużyny na mistrzostwa Europy w Warszawie (1953). I tak rozpoczęła się kariera polskiego pięściarskiego arcymistrza, którą często porównuje się z rekordowymi osiągnięciami Węgra Laszlo Pappa i Kubańczyka Teofilo Stevensona.

Więcej na temat:
Źródło tematu:
http://www.olimpijski.pl/294_415.html

Opisy i zdjęcia sportowców, trenerów pochodzą z Zasobów Polskiego Portalu Olimpiskiego PKOL i z Wolnej Encyklopedii Wikipedia.

Zdjęcia z Aleji Gwiazd. Autor tematu.

SIDŁO JANUSZ JAN (1933-1993)



ps. "Łokietek", nauczyciel wf i trener, najlepszy oszczepnik w historii polskiej lekkoatletyki, rekordzista świata i dwukrotny mistrz Europy (1954, 1958), srebrny medalista olimpijski z Melbourne(1956).

Urodzony 19 czerwca 1933 w Szopienicach w robotniczej rodzinie Romana i Elfrydy Papoń, ukończył V Liceum Ogólnokształcące w Gdańsku Oliwie (1952) i stołeczną AWF (1971), gdzie otrzymał tytuł magistra wf (za ciekawą pracę pt. "Oszczep - od narzędzia do przyboru sportowego", którą napisał pod kierunkiem H. Młodzianowskiej). Największy fenomen w historii polskiego oszczepu (nazywano go "królem" lub "artystą" tej specjalności. Zawodnik (182 cm, 93 kg) Stali Katowice (1949-1950), Spójni Gdańsk (1951-1954) i Spójni Warszawa (1954-1973), a jego trenerem był Zygmunt Szelest. Niezwykła sportowa kariera (24 lata startów, udział w pięciu igrzyskach olimpijskich, pięciu mistrzostwach Europy, rekord życiowy - 86.22 w wieku 37 lat), którą słusznie ktoś nazwał "pogoń za pełnią oszczepniczego życia". Kiedy jednak zaczęto ją oceniać z perspektywy czasu, nie brakowało opinii, że "myśl o medalach stała się wiarą i przekleństwem" dla niezwykle popularnego mistrza oszczepu, który nie bacząc na zdrowie, kontuzje, ból parł do "wymarzonego celu". Ciągle - jak sądził "król oszczepu" - niespełnionego. Ale czy można mieć o to do niego pretensje? Był sportowym fenomenem pod każdym względem: 64-krotny reprezentant Polski w meczach międzypaństwowych 1949-1970 (64 starty, 43 zwycięstwa indywidualne), 1-krotny rekordzista świata - 83.66 (30 czerwca 1956 Mediolan), 2-krotny rekordzista Europy - 80.15 (2 października 1953 Jena) i 83.66 (30 czerwca 1956 Mediolan), 7-krotny rekordzista Polski (od 80.15 w 1953 do 86.22, który był jednocześnie rekordem życiowym - 7 maja 1970 Mantes la Jolie, FRA) oraz w rzucie granatem (72.27 w 1951 i 75.54 w 1952), 16-krotny mistrz Polski w rzucie oszczepem (1951-1961, 1963, 1966, 1969) i granatem (1951, 1952).

Więcej na temat:
Źródło:
http://www.olimpijski.pl/294_2231.html

Opisy i zdjęcia sportowców, trenerów pochodzą z Zasobów Polskiego Portalu Olimpiskiego PKOL i z Wolnej Encyklopedii Wikipedia.

Zdjęcia z Aleji Gwiazd. Autor tematu.

SMALCERZ ZYGMUNT ANTONI



ps. "Guliwer", ppłk sł. st. WP, trener, mistrz świata i Europy w podnoszeniu ciężarów wagi muszej, złoty medalista olimpijski z Monachium (1972), gdzie zdobył setny medal w historii polskiego olimpizmu.

Urodzony 8 czerwca 1941 w Bestwince, pow. Bielsko-Biała, syn Józefa i Anny Kóska, absolwent Liceum Ogólnokształcącego w Czechowicach Dziedzicach (1959) i warszawskiej AWF (1965), gdzie otrzymał tytuł magistra wf (nauczyciel, trener II kl. podnoszenia ciężarów, mgr rehabilitacji). Zawodnik (152 cm, 49-52 kg) gimnastyki sportowej KS Start Czechowice-Dziedzice (1954-1960) oraz ciężarowiec AZS Warszawa (1960-1968) i stołecznej Legii (1968-1978). Był proporcjonalnie zbudowanym chłopcem, ale niskim i niewiele ważącym, bez specjalnych zadatków na dalszy rozwój siły, a jednak bardzo aktywnym i szukającym swojego miejsca w sportowym wysiłku i rywalizacji. Syn gospodarza i opiekuna małej hali sportowej w Czechowicach (nosił często za "panami sportowcami" bokserskie rękawice), wybrał w końcu gimnastykę. Za tą decyzją stał człowiek - Karol Machalica, z zawodu hydraulik, z zamiłowania instruktor wf (druh z dawnego "Sokoła"), który małego Zygmunta uczył nie tylko sportu (gimnastyki w szczególności), ale i życia, "otwierał mu oczy na świat, na rzeczy których nie rozumiał, a bywały i takie, że nie miał o nich pojęcia". Zygmunt był zawodnikiem eleganckim, pilnym i pracowitym. Zdobywał kolejne klasy młodzieżowe, trzecią, drugą. Startował w Pszczynie, Bielsku Białej i będąc już w klasie maturalnej pojechał na I - klasowe zawody do stolicy. Sale AWF na Bielanach, mili ludzie i atmosfera dużych zawodów urzekły przybysza z dalekiej prowincji. Przyrzekł sobie podczas tego startu, że musi tu wrócić. Wtedy jeszcze marzenia biednych chłopców z Bestwinki mogły  się szybko spełnić: został  studentem warszawskiej AWF (1960). Bardzo szanował otrzymaną szansę (uczył się znakomicie, dostał stypendium), ale dalsza sportowa kariera gimnastyka szybko stanęła pod znakiem zapytania. O wszystkim znów zdecydowała - waga i wzrost. Dr Augustyn Dziedzic (wraz ze swoim "asystentem" Józefem Czopikiem) wśród nowych roczników studentów szukali potencjalnych kandydatów na ciężarowców. Gimnastyk z Bestwinki był kęskiem wyjątkowym. Po olimpiadzie w Rzymie (1960) głośno się mówiło, że Międzynarodowa Federacja Podnoszenia Ciężarów (IWF) ma zamiar (głównie na życzenie państw azjatyckich) wprowadzić dodatkową kategorię muszą. I on był wymarzonym kandydatem na sztangistę właśnie w tej kategorii wagowej (152 cm, 49 kg bez żadnych wahań). Nie od razu uległ namowom Dziedzica. Rozpoczął treningi w słynnym "Hadesie" nie przerywając zaprawy gimnastycznej. W 1961 analizował swoje osiągnięcia. W ciężarach  (styczeń) wygrał I krok osiągając w trójboju 185 kg, w marcu zajął 3 m. na MP juniorów uzyskując 195 kg, w kwietniu już podczas MP seniorów był 4 z rezultatem 210 kg, a we wrześniu 1961 zajął 1 m. w MP w 6-boju ciężarowym. W gimnastyce walka o czołowe pozycje w kraju była znacznie trudniejsza a więc dłuższa i mniej pewna. W kwietniu 1961 znalazł się zaledwie na 4 m. podczas MP w kl. I chłopców, a w czerwcu tegoż roku wśród seniorów na mistrzostwach Warszawy był dopiero na 5 m. Podjął więc męską decyzję i na obóz kadry narodowej pojechał latem 1961 już z ciężarowcami. Doszedł do wniosku (pomogły w tym perswazje Dziedzica), że w nowo wybranej dyscyplinie sportu może nawet zostać... mistrzem świata. Głównie ta wizja (bycia najlepszym wśród najlepszych) była głównym motorem działań wychowanka Dziedzica (obok m.in. Baszanowskiego i Ozimka), który od początku 1962 dokładnie i precyzyjnie realizował plany treningowe spisywane (do końca kariery sportowej) w osiemnastu grubych zeszytach. Zapisane jest w nich m. in. "Wynik to dziesięć procent talentu, reszta to praca" (to chyba opinia Dziedzica) i "Sztanga staje się lekka, jeśli trening będzie ciężki" (tak potem często mówił do swoich młodych podopiecznych). Wierny był tym prawdom. Bo choć talentem był niewątpliwie wielkim, to jednak (taka jest powszechna opinia) do wszystkich swoich zaszczytów doszedł przede wszystkim gigantyczną (dodał bym nawet pedantyczną), pracowitością. Niech nikt jednak nie przypuszcza, że była to sportowa kariera samymi różami usłana. Gdy już zadomowił się w uczelnianym "Hadesie", przyszła ze świata nieoczekiwana wiadomość: od 1962 Międzynarodowa Federacja Podnoszenia Ciężarowców likwiduje kategorię muszą. Powstał dylemat: wrócić do gimnastyki czy podjąć walkę z "kogutami".
Więcej na temat:
Źródło:

http://www.olimpijski.pl/294_611.html

Opisy i zdjęcia sportowców, trenerów pochodzą z Zasobów Polskiego Portalu Olimpiskiego PKOL i z Wolnej Encyklopedii Wikipedia.

Zdjęcia z Aleji Gwiazd. Autor tematu.

Feliks "Papa" Stamm (1901 - 1976)



Feliks "Papa" Stamm (ur. 14 grudnia 1901 w Kościanie - zm. 2 kwietnia 1976) - wybitny polski trener bokserski.
W latach 1923-1926 zawodnik. Stoczył 13 oficjalnych walk (11 zwycięstw, 1 remis, 1 porażka) oraz około 30 walk pokazowych. Od 1926 trener boksu w Warcie Poznań, od 1932 wykładowca w Centralnym Instytucie Kultury Fizycznej (dzisiejsza AWF) w Warszawie, od 1936 samodzielny trener polskiej reprezentacji bokserskiej. Wcześniej pomagał zagranicznym trenerom kadry Polski w przygotowaniach m.in. do pierwszego w historii oficjalnego meczu międzypaństwowego z Austrią (1928).
Jako trener siedmiokrotnie uczestniczył w igrzyskach olimpijskich (od 1936 do 1968). 14 razy prowadził Polskę w turniejach o mistrzostwo Europy. Ponad 130 razy stał w narożniku w czasie oficjalnych meczów międzypaństwowych.
Wychowca i trener kilkudziesięciu wybitnych bokserów, mistrzów oraz medalistów olimpijskich, świata i Europy. Do najznakomitszych należą: Kazimierz Paździor, Jerzy Kulej, Jan Szczepański, Józef Grudzień, Marian Kasprzyk, Zbigniew Pietrzykowski, Leszek Drogosz, Tadeusz Walasek, Zygmunt Chychła, Aleksy Antkiewicz.
Corocznie w Warszawie odbywa się międzynarodowy Turniej im. Feliksa Stamma.

Źródło:
http://pl.wikipedia.org/wiki/Feliks_Stamm
http://www.sfd.pl/Feliks_Stamm_-_sylwetka-t302650.html

Opisy i zdjęcia sportowców, trenerów pochodzą z Zasobów Polskiego Portalu Olimpiskiego PKOL i z Wolnej Encyklopedii Wikipedia.

Zdjęcia z Aleji Gwiazd. Autor tematu.